Als ik de vraag zou moeten beantwoorden: “Wat zou je, kort samengevat, zeggen over het jaar dat net is afgelopen?”, dan zou ik zeggen dat het charisma van CL levendig, vruchtbaar en actief is. In de afgelopen maanden heb ik veel gemeenschappen van de beweging ontmoet en zo heb ik met eigen ogen kunnen zien hoe het nieuwe leven dat voortkomt uit het charisma dat aan don Giussani is geschonken blijft bloeien. Zoals kardinaal Pizzaballa ons heeft aangegeven hebben de Kerk en de wereld vandaag de dag niet in de eerste plaats behoefte aan individuele helden maar aan levende gemeenschappen waarin nieuwe personen kunnen bloeien, bouwers van vrede, juist omdat ze ondergedompeld zijn in de gemeenschap die voortkomt uit de ontmoeting met Christus, waar het mogelijk is om elkaar te vergeven en te waarderen, ook al blijven we fouten maken of vallen: er is Iemand die groter is dan wij en die ons verenigt.

Dat heb ik bijvoorbeeld gezien tijdens een bijeenkomst waar een Russisch meisje zei dat het feit dat ze daar samen met Oekraïense meisjes aanwezig was haar een groot gevoel van dankbaarheid gaf voor de mogelijkheid tot eenheid en tegelijkertijd een diep gevoel van medeleven met hun pijn voor hun gekwelde land. Normaal gesproken overheerst woede of angst, of een gevoel van schuld of machteloosheid; alleen de ontmoeting met de mensgeworden God, wanneer deze wordt aanvaard, maakt het mogelijk om de ander te zien en te omarmen uit liefde voor zijn lot. Zo wordt het wonder van vriendschap werkelijkheid, voorbij alle redenen voor verdeeldheid.

We hebben meerdere keren ontmoetingen gehad met vrienden uit het Heilige Land; sommigen van hen namen op afstand deel terwijl de luchtaalarmsirenes loeiden, en ze vertelden ons dat dit gezelschap voor hen essentieel is omdat het hen in staat stelt om vreselijke omstandigheden het hoofd te bieden met een hoop die anders onmogelijk zou zijn. Ik heb Cubaanse vrienden ontmoet die bereid waren om de enige uren elektriciteit van de dag op te geven om deel te nemen aan de “caritativa”, omdat die hen leert te leven zonder verpletterd te worden door het gevoel van onrechtvaardigheid en wrok.

Gemeenschap is een bron van nieuw leven en een nieuwe kijk op de dingen. Ik was onder de indruk van onze vrienden van de beweging in Duitsland die, in de aanloop naar de verkiezingen, de dringende noodzaak voelden om samen te komen om vanuit hun geloof en hun toebehoren aan Christus een oordeel te geven over de omstandigheden, om vervolgens een publieke bijdrage te leveren.

We kunnen allemaal ellendig zijn, maar in onze eenheid bewaren we iets groots, namelijk de liefde van Christus voor ieder van ons: Hij heeft ons bereikt in dit gezelschap en via onze gezichten wil Hij andere armen zoals wij ontmoeten, armen die ook onbewust wachten op Zijn blik, wachten om te ervaren wat Christus in de wereld heeft gebracht, namelijk de liefde van de Vader, het antwoord op ons verlangen naar vervulling.

We kunnen allemaal ellendig zijn, maar in onze eenheid bewaren we iets groots, namelijk de liefde van Christus voor ieder van ons

Wat wordt er van ons gevraagd, die niets hebben behalve wat ons is geschonken?

Een ‘ja’ vol dankbaarheid: het initiatief erkennen en aanvaarden dat Christus in ons leven heeft genomen, en zo de wereld Zijn aanwezigheid verkondigen. Hierin ligt het belang van wat er in september is gebeurd, met de goedkeuring van de nieuwe statuten door het Dicasterie voor de Leken, het Gezin en het Leven: het is een teken van waardering voor onze ervaring en een vaderlijkheid die ons in staat stelt het nieuwe jaar met vertrouwen tegemoet te zien, verlangend om onze weg samen voort te zetten en aan iedereen, waar we ook zijn, door alles wat we zijn, doen en zeggen, de genade van de ontmoeting te brengen.

De beweging is niet alleen iets dat al vóór ons leven bestaat: de beweging is ons leven, we zijn allemaal verantwoordelijk voor de opbouw ervan. Laten we elkaar steunen op de weg die voor ons ligt, die we toevertrouwen aan de voorspraak van Maria, onze Moeder.

Een gelukkig nieuwjaar voor jullie allemaal!
Met vriendelijke groeten,

Davide