Het christendom herleeft in Frankrijk, een land van laïcité, waar atheïsme in feite de meest verspreide religie is. Het katholicisme blijft formeel de religie met het grootste aantal aanhangers, en de islam de meest beoefende. De laatste jaren is de terugkeer naar het geloof onder tieners en jongvolwassenen een statistisch significant en historisch verrassend fenomeen geworden. Afgelopen Pasen werden 17.800 volwassenen en tieners gedoopt, een stijging van 45 procent ten opzichte van het voorgaande jaar dat zelf al een aanzienlijke stijging had gekend. De prognoses voor 2026 wijzen op een stijging die in lijn ligt met deze trend. Het gaat hier niet om massale bekering maar om een meer beperkte en precieze dynamiek: jongeren die zijn opgegroeid in niet-gelovige gezinnen of gezinnen die ver van de Kerk staan komen tot geloof door persoonlijke – vaak eenzame – zoektochten en vinden vervolgens in de kerkgemeenschap een plek van begeleiding en onderscheiding. De parochie van Saint Joseph in Grenoble, die het bisdom heeft gewijd aan de missie voor jongeren, is een van de vele plaatsen waarin deze beweging zichtbaar is, mede dankzij de aanwezigheid van de missionarissen van San Carlo Borromeo, die een deel van hun werk wijden aan het begeleiden van jongeren naar de sacramenten. We ontmoetten in de parochie de 19-jarige Louis de Calignon die dit jaar het doopsel zal ontvangen.

Wanneer begon je reis naar het geloof?
Ik was ongeveer vijftien jaar oud. Ik had brandende vragen, maar ook nogal vage vragen, over het ontstaan van de wereld en de zin van het leven. Ik zei tegen mezelf dat er misschien wel een God moest bestaan, dat iemand dit alles moest hebben geschapen. Maar het was een heel abstracte gedachte.

Wat voor soort familieachtergrond heb je?
Mijn familie is niet christelijk; mijn ouders zijn niet gelovig. Alleen mijn grootouders van vaderskant zijn katholiek. Thuis en op school werd ons verteld dat God niet bestaat en ik herhaalde dit zonder al te veel vragen te stellen. Toen ik ouder werd begon ik me echt vragen te stellen. Ik voelde de behoefte om betekenis te geven aan mijn leven.

Hoe ben je eigenlijk tot het christendom gekomen?
Op een heel eenvoudige manier. Ik vroeg mijn grootouders of ze me een bijbel konden lenen. Het was een bijbel met aantekeningen. Ik begon hem thuis in mijn eentje te lezen, heel langzaam, vanaf het begin. In het begin begreep ik bijna niets, vooral in het Oude Testament, maar ik ging door zonder al te veel vragen te stellen.

Was er een beslissend moment?
Ja, toen ik bij de evangeliën kwam. Daar veranderde er iets. Jezus sprak me meteen aan, ook al had ik nog nooit een religieuze ervaring gehad. Ik had het gevoel dat ik een grote bron van wijsheid had gevonden, iets moois. Ik begon op een heel eenvoudige manier in mijn kamer te bidden.

Hoe bad je?
In het begin twee minuten lang, zittend op mijn bed, zonder echt te weten wat ik moest zeggen. Maar ik deed het, en ik voelde me er goed bij. Dat ging zo een hele tijd door.

Had je iemand om deze reis mee te delen?
Bijna niemand. Op de middelbare school kende ik maar één katholieke vriend. Twee jaar lang ging ik alleen verder. Ik had veel vragen, veel twijfels, en ik wist niet waar ik antwoorden kon vinden. Ik zocht antwoorden op internet, op sociale media, op YouTube. Soms was het moeilijk om deze eenzame zoektocht te doorstaan.

Wat gebeurde er na de middelbare school?
Ik schreef me in aan de universiteit, aan de faculteit Economie. Maar dat sprak me helemaal niet aan; ik zag het nut niet in van wat ik deed. Ik had geen doel. Na een maand of twee ging ik niet meer naar de lessen. Ik bevond me in een ingewikkelde situatie. Ook al geloofde ik in God, ik wilde niet echt leven. Mijn leven leek leeg.

Was dat toen je voor het eerst naar de kerk ging?
Ja. Toen ik op de middelbare school zat had ik al de wens om naar de kerk te gaan maar ik had dat nog nooit gedaan. Mijn grootmoeder had me over de Sint-Jozefkerk verteld voordat ik in Grenoble aankwam. Dus op een zondag ging ik erheen. Ik ging achterin zitten en volgde de mis terwijl ik naar de anderen keek. Ik begreep niet alles maar ik vond het leuk.

Wat raakte je aan de mis?
Het deed me enorm goed, omdat het me in de eerste plaats leerde bidden. Alleen bidden in je kamer is moeilijk. De liturgie gaf me steun. In die tijd deed ik bijna niets – ik studeerde niet, ik ging niet uit. Naar de kerk gaan was het enige waar ik me goed bij voelde.

Wanneer besloot je om je te laten dopen?
Na ongeveer een maand. Ik ging vragen om toegelaten te worden tot het catechumenaat. Ik had een heel sterk verlangen om gedoopt te worden en in de evangeliën staat duidelijk dat dit de manier is om echt het christelijke leven binnen te treden. Ik voelde dat dit was wat ik wilde.

Wat heeft het catechumenaat veranderd?
Ik voel me nu minder alleen. Ik heb mensen ontmoet; ik heb iemand gevonden om op te leunen, om te bidden, om vragen te stellen. De Kerk heeft me verwelkomd. Ik ben over veel dingen van gedachten veranderd en ik blijf elke dag leren maar bovenal heb ik de vreugde van het leven herontdekt. Ik kan niet wachten om gedoopt te worden. Het is iets waar ik echt met heel mijn hart naar uitkijk.

Terwijl hij dit zegt, glimlacht Louis. Dan herhaalt hij het drie keer: “Ik kan niet wachten om gedoopt te worden.” Om er zeker van te zijn dat het punt begrepen is herhalen zijn vrienden die om hem heen zitten – Sabrina, Arnaud en Juliette – het ook, terwijl ze hem liefdevol plagen: “Hij kan niet wachten om gedoopt te worden!”