Zodra ik op school aankwam, hoorde ik dat een van onze oud-leerlingen zelfmoord had gepleegd. Het waren zijn voormalige klasgenoten die me dat vertelden. Vanuit de gang riep ik hen mijn kantoor binnen. Andere docenten waren ook bij me. Ik voelde aan dat deze jongeren niet wisten wat ze moesten vragen, maar wel aan wie ze dat moesten vragen. Onze gedachten gingen meteen uit naar al onze leerlingen. Welke impact zou het nieuws hebben? Op zoek naar hulp belde ik een paar goede vrienden en overlegde ik met de docenten. Uiteindelijk besloten we dat ik de komende dagen langs alle klassen zou gaan. Naast directeur ben ik ook docent godsdienst en ik begreep dat het voor de studenten heel belangrijk zou zijn om wat tijd te besteden aan praten. Het waren intense uren waarin ik met kracht en vastberadenheid probeerde duidelijk te maken dat het leven niet draait om prestaties, dat we geliefd zijn zoals we zijn en dat we ons niet hoeven te schamen als we een probleem hebben, van het meest banale tot het meest pijnlijke. We moeten vragen, want er is altijd iemand die naar ons luistert en onze vragen omarmt. En zo begon een aantal jongeren zich open te stellen en te vertellen dat ook zij in pijnlijke persoonlijke omstandigheden leefden, sommigen expliciet voor iedereen, anderen individueel, en weer anderen door een brief te schrijven. Op de dag van de begrafenis werd de faculteit vergezeld door zeer vele studenten en oud-studenten die allemaal het moment beleefden in een sfeer van stilte en diepe waardigheid. Toen ik het gezicht van de vader boven de kist zag vroeg ik me af wie hem hoop kon geven. Tijdens het lied Madonna Nera begreep ik dat er voor hem een omhelzing was, want, zoals de tekst zegt: “Het is zoet om je zoon te zijn.” En dat is wat ik tegen zijn moeder buiten de kerk kon zeggen: “Ik vertrouw je toe aan Onze-Lieve-Vrouw en ik kom bij je langs.” Toen ik de volgende dag terugkwam op school en enkele jongeren tegenkwam kon ik niet anders dan in hun ogen hun bestemming zien, en deze blik veranderde in een diepere aandacht voor elk van hen die in de uniciteit van hun leven verlangd en verwelkomd willen worden. Een paar dagen na de begrafenis kwam de vader zonder te bellen naar school. Hij kwam mijn kantoor binnen, barstte in tranen uit en bleef een uur lang met me praten. Hoe heb ik deze situatie kunnen doorstaan? In de eerste plaats omdat Iemand mij heeft gewaardeerd en vergeven nog voordat ik veranderde. Na verloop van tijd ben ik gaan begrijpen dat door ons de liefde van het leven, Jezus, heen gaat, die Zichzelf tot een concrete metgezel heeft gemaakt in het deel van de kerk dat ons heeft bereikt via de gezichten van de vrienden die we in de beweging hebben ontmoet.

Ondertekende brief