Een paar weken geleden was ik in Belgrado om mijn zoon en zijn vrouw te bezoeken, die net een kindje hadden gekregen. Mijn schoondochter is een bijzondere vrouw; ze is Servisch, een niet-praktiserende orthodoxe, en heeft veel vragen over het dagelijks leven. Mijn zoon staat een beetje kritisch tegenover de ervaring van de beweging en ook tegenover sommige aspecten van de Kerk vanwege zijn negatieve ervaring met de beweging, en, omdat hij in een multiculturele omgeving met zoveel “antwoorden” in aanraking komt, erkent hij terecht de waarde van elk daarvan. Ik maakte me zorgen over wat ik zou moeten zeggen of voorstellen in mogelijke gesprekken, en toen ik dit vertelde aan mijn vrienden uit mijn fraterniteitsgroep antwoordden ze simpelweg: “neem ons mee.” De avond voordat ik vertrok kwamen sommigen van hen uit Varese om me een cadeautje voor de pasgeborene te brengen, als teken dat ze met me meegingen. Toen ik daar was bracht ik de dag niet door met me zorgen te maken over wat ik op de juiste manier moest zeggen en doen maar hield ik deze vrienden in gedachten, hoe zij leven, hoe zij met geloof en een open hart naar de ander kijken, en het kwam bij me op om te vragen om zoals zij te zijn. Dit maakte mijn positie vrij: in gesprekken maakte ik me geen zorgen over het voorstellen of verdedigen van wie weet wat, maar vertelde ik gewoon over wat ik beleef, namelijk dat ik bij bepaalde vrienden ben, in de beweging, in de Kerk, alleen om te verfiëren of de bewering dat “God een aanwezig feit is” waar is of niet. Dit heeft elk vooroordeel of elke scepsis weggevaagd, want, zoals het mij overkomt, overkomt hen precies dezelfde uitdaging: Zoals gezegd wordt in hoofdstuk 3 van Aan de oorsprong van de christelijke claim: “Is het gebeurd of niet? Gebeurt het of niet?”

Ondertekende brief