Ik kwam op mijn zeventiende in aanraking met de beweging, en sindsdien zijn er vijftig jaar verstreken: een heel leven! Aan degenen die mij vragen hoe het mij vandaag de dag helpt, antwoord ik vol overtuiging: het is de echte en paradigmatische plek waar ‘de aanspraak van Christus’ op mijn persoon zich ontvouwt, en waarvoor voortdurend de volgende vragen rijzen: ‘Jij, Ezio, wie zeg jij dat ik ben?’, ‘Wil jij ook weggaan?’, ‘Wie is Hij?’

De Beweging – zoals ze vandaag de dag is en zich in haar voorstel voordoet – is de bron die mijn leven draagt met “een vraag die opwelt en een zekerheid die doorbreekt” (Aan de oorsprong van de christelijke claim, p. 86). Het getuigenis van de vraag van Christus – ‘En wie zeg jij dat ik ben?’ – komt voortdurend in mij naar voren terwijl ik mijn dagen in de Beweging doorbreng, deze vorm van samenleven beleef, eraan deelneem, de grenzen en de kwetsbaarheid ervan overschrijd, en me laat uitdagen door de overvloed die zij met zich meebrengt, door haar voortdurende oproep, door haar gebaren, door de School van de Gemeenschap en door de gezichten van de gemeenschap.

De Beweging is het punt waar het uitzonderlijke karakter van een ‘levende aanwezigheid’ – waarvan zij mij de kenmerken onthult – het duidelijkst naar voren komt. En juist het opkomen van die vragen in mij zorgt ervoor dat het drama van mijn relatie met het mysterie van Christus – dat mij uitdaagt in mijn ontmoeting met de omstandigheden van het leven en op deze nabije plek waar Hij aanwezig is en waar ik Zijn aantrekkingskracht, fascinatie en roeping ervaar – mij steeds intenser en echter lijkt.

Kortom, ik blijf binnen de Beweging omdat Christus zich hier openbaart als Mysterie, en omdat het mysterie van God hier een ervaring wordt die mijn persoon naar Zijn beeld vormt en mijn leven tot een ‘verhaal van goedheid’ maakt. Vóór de Beweging en binnen de Beweging wordt mijn vrijheid gerealiseerd als aanhankelijkheid aan het mysterie van het Zijn. En ik bloei op en zie mensen, relaties en handelingen opbloeien.

Juist in deze laatste jaren heb ik gezien hoe bepaalde standpunten, dimensies en houdingen in mij zijn ontstaan en wortel hebben geschoten – in het licht van de ervaring van het mysterie van Christus – waarvan ik heb ontdekt dat ze noodzakelijk zijn om door te dringen tot deze kennis van Christus als Mysterie en om mijn vrijheid uit te oefenen als een ervaring van vervulling.

De eerste van deze houdingen is dat ik geen aanspraak maak op wat de Beweging mij tot nu toe heeft meegedeeld en mij heeft laten ervaren, maar dat ik haar boodschap altijd ontvang als een nieuw voorstel, als de nieuwe manier waarop Christus – nu – Zichzelf in mijn leven aanwezig maakt.

We moeten ons bevrijden van de veronderstelling dat we al weten wat het voorstel van de Beweging is. En dit betekent niet dat ik afstand moet doen van wat ik tot nu toe heb ervaren en geleerd (wat ik altijd bewust heb geprobeerd te volgen), maar veeleer dat ik erken dat ik geconfronteerd word met een nieuwe verantwoordelijkheid die mij vandaag wordt aangeboden: de nieuwe en concrete mogelijkheid om te reageren. Ik bezit het charisma van CL niet; ik kan het ontmoeten, het voorstel ervan ontvangen en mij laten leiden bij de stappen die ik moet zetten: alleen op deze manier kan ik er verantwoordelijkheid voor dragen. Het is de kans – nu – om deel te hebben aan het mysterie van onze eenheid.

Dit is wat don Giussani zei over zijn relatie met de eerste studenten die hij op het Berchet-lyceum ontmoette: “De Beweging was en is de bron van alles, omdat zij mijn inzet eiste. Met andere woorden, toen de Beweging begon, was ik de eerste die erdoor werd aangetrokken. Toen ik dus na de eerste les van de dag de eerste drie jongemannen op straat aansprak, (...) ging ik naar huis, volledig in beslag genomen door mezelf: met welke verantwoordelijkheid, met welk zelfbewustzijn, met welke persoonlijke betrokkenheid moest ik reageren en beantwoorden aan wat ik begon te voelen terwijl ik met hen sprak! Ik besefte dat ik hen de volgende dag niet onder ogen kon komen zonder een standpunt in te nemen ten aanzien van deze uitbreiding van de zaak: ik behoorde toe aan die drie jongens; ik behoorde niet tot hen, maar tot de eenheid met hen” (Appartenenza alla dimora come movimento verso l’unità della vita. [Je thuis voelen als een beweging naar de eenheid van het leven] Aantekeningen van een gesprek door Luigi Giussani tijdens de bijeenkomst van verantwoordelijken, Milaan, 12 november 1996).

Een andere houding die mij in deze tijden begeleidt is het volgen van de paus en de eenheid met hem te zien als wegen waarlangs de Beweging vandaag de dag kan groeien en zich kan vernieuwen. Dit zijn de twee dimensies die ik opnieuw wil ontdekken en die naar mijn mening de maatstaven zijn om door deze periode – die vanuit sociaal, kerkelijk en geopolitiek oogpunt zo intens is – te navigeren en er positief aan bij te dragen. Wat kan mijn bijdrage aan de wereld vandaag de dag zijn? Deelname en opoffering voor de eenheid van de Beweging en de Kerk, helpen deze eenheid op te bouwen, mijn leven ervoor geven en ervoor bidden.

In deze kinderlijke verbondenheid met de Kerk en de Beweging word ik gesteund door deze uitspraak van don Giussani: „Door de paus, de bisschoppen en de priesters die met hem in gemeenschap zijn te volgen, volgt men niet louter hun menselijke persoon, maar Christus via hen; men volgt het plan van Gods Geest in de geschiedenis en in ons leven. Zij zijn immers de instrumenten die Christus heeft gekozen om iedereen te bereiken. Het volgen van hen wordt vanzelfsprekend zodra men leert in hen de relatie te ontwaren – vol gezag – met de figuur van Christus, die de enige Leraar is” (Uit Da quale vita nasce Comunione e Liberazione. Intervista a Luigi Giussani [Uit welk leven is Comunione e Liberazione geboren? Interview met Luigi Giussani], onder redactie van Giorgio Sarco, mei 1979, oorspronkelijk gepubliceerd in Il Sabato en opgenomen als bijlage bij Tracce in februari 2010). Vandaag voel ik me eindelijk vrij om te volgen. Wat een genade en wat een bevrijding!

In plaats van mij te verzetten tegen degenen die de Beweging nu leiden probeer ik eindelijk elke dag opnieuw de methode te leren om mij met Christus te identificeren door mijn eigen ervaring op de proef te stellen – ik wil deel uitmaken van en mij bevinden op het pad dat de geschiedenis van CL mij nu wijst: ik voel een sterke drang in mij om op deze manier mee te werken aan de opbouw van Zijn aanwezigheid in de wereld. Het is een voorbeeld waarvoor ik niet terug wil deinzen bij de opbouw van de Kerk en de christelijke gemeenschap.