Een veelbelovende jonge ster van het witte doek. Clare Crockett, mooi en zelfverzekerd, een trotse dochter van Noord-Ierland, werkte op haar vijftiende al als presentatrice bij Channel 4, een van de bekendste televisiezenders van het Verenigd Koninkrijk. Ze was begiftigd met opmerkelijk talent, kon goed zingen en muziek maken, en droomde ervan naar de Verenigde Staten te gaan. Maar haar leven nam een wilde wending, gekenmerkt door alcohol en drugs, een aaneenschakeling van vriendjes en een ongelukkig gevoel dat ze – zoals ze zelf zou zeggen – nog nooit eerder had ervaren. Tijdens de Goede Week in 2000, toen ze in Spanje was, woonde ze toevallig een retraite bij die werd georganiseerd door de Servant Sisters of the Home of the Mother [Dienaressen van het Huis van de Moeder]. Het was de ontmoeting die haar leven veranderde. Het jaar daarop, op 18-jarige leeftijd, trad ze toe tot het religieuze instituut. Als gewijde vrouw ontdekte ze in gehoorzaamheid de weg naar ware vrijheid. Ze schreef in haar dagboeken: "Ik denk aan iets wat Jezus tegen zuster Josefa Menéndez zei: ‘Gehoorzaamheid is de sluier waaronder je moet verdwijnen.’ Dit vervulde me met grote vreugde. Ik voelde dat ik door gehoorzaamheid, wanneer ik Gods wil doe, werkelijk en authentiek vrij ben." Zuster Clare vervulde haar missie in Spanje, de Verenigde Staten en Ecuador. "Ik wil een heilige zijn, maar zonder mijn glimlach te verliezen", schreef ze enkele dagen voordat ze op slechts 33-jarige leeftijd, samen met vijf jonge postulanten, omkwam bij de aardbeving die Playa Prieta op 16 april 2016 verwoestte. Op 12 januari 2025 werd in Spanje de procedure voor haar zaligverklaring geopend. Haar verhaal, dat nog steeds duizenden jongeren over de hele wereld aanspreekt, zal centraal staan in een tentoonstelling tijdens de Rimini Meeting. We spraken over haar leven met de postulator van haar zaligverklaring, zuster Kristen Gardner.

Waarom identificeren zoveel jongeren zich met zuster Clare?
Omdat ze dezelfde dromen had en voor dezelfde uitdagingen stond. Ze zocht geluk door zich aangetrokken te voelen tot de wereld. Ze ging naar feestjes en vond naar de kerk gaan saai… Haar ontmoeting met Christus, die haar kijk op het leven volledig veranderde, daagt de idealen van jongeren in dezelfde situatie uit en biedt hen tegelijkertijd hoop. "Is geluk echt mogelijk?", vragen ze zich af. De stralende vreugde van zuster Clare geeft hen het antwoord: "Ja, het is mogelijk, maar het antwoord ligt niet waar je denkt dat het ligt. Geluk vind je in de totale zelfgave. Geluk vind je in ware liefde, in God."

Hoe kwam ze in contact met de Servant Sisters of the Home of the Mother?
Clare werd uitgenodigd om deel te nemen aan een gratis reis naar Spanje, georganiseerd door een katholieke groep in haar woonplaats Derry, in Noord-Ierland. Verschillende weldoeners hadden de tickets voor de jongeren betaald. Ze had de woorden ‘gratis’ en ‘Spanje’ gehoord en dacht er geen twee keer over na, maar de reis was niet precies wat ze had verwacht: het was een pelgrimstocht naar het Huis van de Moeder. Daar, op Goede Vrijdag, kuste ze de voeten van Christus aan het kruis, en Christus kwam op een onverwachte manier in haar leven – door haar Zijn onvoorwaardelijke liefde te tonen. "Hij houdt van mij en stierf voor mij“, zijn de woorden die ze daarna steeds weer herhaalde. Ze had ware liefde gevonden. Een jaar later besloot ze haar leven volledig aan Jezus te wijden: ze trad toe tot de Servant Sisters of the Home of the Mother en wijdde zich aan Hem en Zijn dienst.

Clare zei altijd: ‘Alles of niets.’ Hoe kwam deze radicale toewijding tot uiting in haar dagelijks leven? Hoe zag haar relatie met Christus eruit?
Er was geen lauwheid in haar. Ze gaf zichzelf aan Christus en hield niets voor zichzelf. Ze zei graag dat ze elke ochtend een blanco cheque aan God uitschreef en dat Hij haar om alles kon vragen wat Hij wilde. Haar relatie met Jezus was heel diep; ze verlangde vurig naar een hart dat volledig aan Hem was toegewijd want Hij verdiende alles! Tegelijkertijd vulde Christus haar hart met Zijn liefde, en dit stelde haar in staat een heel bijzondere genegenheid te voelen voor elke persoon die ze gedurende de dag ontmoette. Ze was niet oppervlakkig in haar relaties: als ze vroeg hoe het met je ging was dat omdat het haar oprecht interesseerde, en ze zocht naar manieren om je dichter bij God te brengen. Dit alles bracht ze in praktijk vanuit gehoorzaamheid. Ze koos er vrijwillig voor om haar wil aan God toe te vertrouwen en Zijn wil te aanvaarden in alles wat haar oversten haar opdroegen. En zo werd haar wil in de loop van de tijd steeds meer één met die van de Heer. Er waren geen tegenstrijdigheden. Ze verlangde oprecht wat God verlangde: God had haar hart geschapen, en haar hart had zijn thuis gevonden in Zijn wil.

Ze zette zich zeer in voor het werken met jongeren: wat voor soort opvoedster was ze?
Ze had een geweldige gave om les te geven, of het nu aan kinderen, tieners of jongvolwassenen was… Ze was heel creatief en wist precies hoe ze moest overbrengen wat ze wilde leren. Tegelijkertijd stelde ze hoge eisen aan zichzelf en aan de jongeren. Ze had uit eigen ervaring de schade ondervonden die zonde veroorzaakt en wilde niet dat hen hetzelfde zou overkomen. Ze was heel duidelijk over de gevaren van onkuisheid, alcohol en oppervlakkigheid. En de jongeren waren haar erg dankbaar voor haar openhartigheid. Haar gevoel voor humor hielp daarbij. Het was onmogelijk om lang boos te blijven op zuster Clare.

Haar verhaal heeft ook vele roepingen geïnspireerd.
Zelfs in een ontchristende wereld is God aan het werk en trekt Hij mensen tot Zich. Hij koos zuster Clare als instrument om jongeren te bereiken en hen te laten zien dat het de moeite waard is om Christus te volgen. Sommigen hebben besloten het gewijde leven te omarmen; anderen hebben getuigd dat haar leven hun religieuze roeping heeft gered, net toen ze dachten dat ze geen andere keuze hadden dan God de rug toe te keren.

Hoe staat het momenteel met haar zaligverklaring?
Tot nu toe zijn er in Spanje twintig getuigenissen verzameld, en er zullen er nog meer worden verzameld in Ierland, Ecuador en de Verenigde Staten. We ontvangen voortdurend e-mails en telefoontjes van mensen die geraakt zijn door haar leven en die de genade hebben ontvangen om hun leven te willen veranderen, de zonde achter zich te laten en terug te keren naar de beleving van hun geloof. Veel echtparen hebben kinderen gekregen nadat ze haar om hulp hadden gevraagd. Daardoor heten sommige kleine meisjes nu Clare! Er worden ook andere gevallen van genezing onderzocht: mensen die via zuster Clare een teken van Gods liefde hebben ontvangen en daar dankbaar voor zijn.

Wat verraste u het meest toen u aan de procedure begon te werken?
Het feit dat ik de postulator ben is op zich al verrassend: ik had het nooit kunnen bedenken. De wegen van de Heer zijn niet onze wegen. Maar ik ben erg dankbaar en vereerd dat Hij mij heeft gekozen om Hem te helpen het verhaal van zuster Clare aan de wereld bekend te maken. Wat me ook verraste was het lezen van haar persoonlijke gebedsdagboeken. Ik was onder de indruk van haar diepe en intieme relatie met de Drie-eenheid. Deze diepgaande liefde en relatie met Christus hebben haar beetje bij beetje veranderd totdat ze in haar laatste jaren een leven van onbaatzuchtigheid en deugdzaamheid bereikte dat maar weinig anderen weten te leiden.