Transcriptie van een fragment uit het getuigenis van pater Vincent Nagle * tijdens de CL NL-zomervakantie in Altenberg, Odenthal, 27 juli 2026

Emma: Mijn vraag heeft betrekking op uw recente werk waarbij u mensen begeleidt die ernstig ziek zijn. Ik ben geneigd om iets wat je doet lijden te zien als iets persoonlijks, iets privé. Iets dat alleen aan jou is toebedeeld. Tegelijkertijd ervaar ik heel duidelijk dat ik juist in en door de pijn heen begeleid zou willen worden. Ik zou heel graag niet alleen willen zijn. En toch overkomt het specifieke feit dat het lijden veroorzaakt mij, en alleen mij. Wat betekent het om werkelijk begeleid te worden tijdens pijn en lijden, en door de drama’s in het leven heen? Het maakt zeker een groot verschil of je die alleen doormaakt of niet.

Vincent Nagle: Ik wil beginnen met te zeggen dat ik echt heb ontdekt dat begeleiding de dynamiek van verlossing is. Dit is echt waar.

Hoe zit het met een situatie waarin niemand bij je kan zijn wanneer je geconfronteerd wordt met iets specifieks dat je doet lijden?

Niemand kan bij je zijn in die herinnering, in die pijn, in die angst, in de angst voor je sterfelijkheid, in je angst om je schatten in het leven te verliezen, de mensen van wie je houdt te verliezen, jezelf te verliezen, zoals ik deed in die jaren van waanzin en drugs. Ik bedoel, ik kon nooit meer terug naar school. Ik ben echt de helft van mijn hersenen kwijtgeraakt. Ik kan mijn dag niet indelen. Dat lukt me gewoon niet. Ik heb twee mensen die me overdag bellen om me eraan te herinneren wat ik moet doen. Ik ben mijn verstand kwijtgeraakt. Ik ben mijn verstand kwijtgeraakt en vroeger had ik een verstand waar mensen bewondering voor hadden. Dat heb ik nu niet meer.

En dan het verlies van onze schatten, toch? Het verlies van mijn mobiliteit, het verlies van mijn kinderen, het verlies van mijn partner, het verlies van mijn vrienden, het verlies van mijn familie. We gaan ze allemaal verliezen. We raken ze nu al allemaal kwijt. Het is een aftelling naar het verlies van alles. Het is niet zomaar iets dat zou kunnen gebeuren, het staat ‘in het contract’ en we zijn gewoon doodsbang.

Maar wie kan er bij je zijn in die angst, in jouw angst? Zoals je zegt: jouw schatten zijn jouw schatten, niet die van hen. Mijn gezondheid, mijn vermogen, mijn roeping, mijn huis, mijn werk, mijn vrienden, mijn reputatie.

(...)

Zie verder bijgevoegde PDF's voor Engelse en Nederlandse versies van pater Vincent Nagle's getuigenis



* Vincent Nagle is een priester van de Priesterbroederschap van de Missionarissen van Sint-Carolus Borromeus. Hij werd in 1958 geboren in San Francisco (Californië) en behaalde in 1981 zijn diploma in sociologie en vervolgens in 1987 in systematische theologie in Berkeley. Een ontmoeting met Italiaanse jongeren van de beweging Comunione e Liberazione bracht hem naar Italië, waar hij in 1992 in Rome tot priester werd gewijd. In Massachusetts (VS) werkte hij als ziekenhuispastor. Daarna was hij werkzaam bij het Latijnse Patriarchaat van Jeruzalem. In 2012 keerde hij terug naar Italië. Momenteel werkt hij als kapelaan bij de Fondazione Maddalena Grassi in Milaan, een stichting die zorg draagt voor ernstig zieke mensen.