Ik woonde de zaligverklaring van Fulton Sheen bij, een gedenkwaardig moment voor de Kerk in de Verenigde Staten. De zaligverklaring vond plaats in St. Louis in de Dome of America, een stadion dat gevuld was met meer dan 50.000 mensen, waaronder ongeveer 1000 priesters en 89 bisschoppen (alleen al de processie duurde meer dan 30 minuten!). Hoewel ik wel van Fulton Sheen had gehoord wist ik alleen dat hij de eerste priester was die een katholiek televisieprogramma presenteerde, waarmee hij een nieuwe weg insloeg voor het missionaire werk. Ter voorbereiding op dit avontuur las ik zijn autobiografie, Treasures in Clay. Terwijl ik het boek las, kon ik niet anders dan de parallellen zien tussen het leven van Fulton Sheen en wat we in de School van de Gemeenschap lezen over Christus’ visie op het leven.

Afhankelijkheid

Don Giussani onderwees over oorspronkelijke afhankelijkheid als een factor van onze menselijke waardigheid. Fulton Sheen was een man die afhankelijkheid beleefde. Hij begreep zijn gaven en zijn beperkingen. Alleen al de titel van zijn autobiografie, Treasures in Clay, illustreert dit punt. Wat dit kenmerk van onze menselijkheid echter het meest tot leven brengt was het wonder dat werd goedgekeurd voor de zaligverklaring van Fulton Sheen. In 2011 werd thuis een jongetje geboren dat geen tekenen van leven vertoonde. Hij had geen hartslag en geen polsslag. Zijn ouders noemden hem James Fulton en begonnen onmiddellijk te bidden op de voorspraak van Fulton Sheen voor de gezondheid van hun zoontje. Gedurende de eerste 61 minuten van zijn leven bleef dit kind zonder hartslag of polsslag. Na een spoedrit naar het ziekenhuis, enkele medische tegenslagen en toen de artsen niets meer konden doen, haalde hij eindelijk zijn eerste adem. In het hoofdstuk over oorspronkelijke afhankelijkheid zegt Giussani: „Wat onmiddellijk na het feit dat we bestaan het meest duidelijk is, is dat we, voordat we leefden, geen leven hadden.” Het wonder dat James Fulton het leven schonk maakt dit feit ongelooflijk duidelijk. Tijdens de zaligverklaring in de mis droeg James Fulton, inmiddels een gezonde 15-jarige, de relikwieën van Fulton Sheen die later voor verering werden gebruikt. Dit was het meest indrukwekkende moment van de mis. Het was voor mij een gelegenheid om dit feit uit mijn eigen leven te gedenken: dat ik, voordat ik leefde, geen leven had. Daarom ben ik afhankelijk.

Gebed

In het gedeelte van het hoofdstuk getiteld Een bewustzijn dat zich uitdrukt in een vraag, stelt don Giussani dat „het gebed het ultieme bewustzijn van het zelf is, een bewustzijn van structurele afhankelijkheid.“ Fulton Sheen bracht deze afhankelijkheid, beleefd als erbij horen, het best tot uitdrukking in zijn toewijding aan het dagelijkse gebed. Op de dag van zijn wijding beloofde hij elke dag een uur door te brengen in de aanwezigheid van de Heer in het Heilig Sacrament. Sommigen zeggen dat hij bekend zal staan als de heilige van het dagelijkse heilige uur. Sheen zei dat het doel van het heilige uur is om een diepe persoonlijke ontmoeting met Christus te bevorderen. Hij bracht vaak grote offers om trouw te blijven aan zijn heilige uur, omdat hij begreep dat zijn leven afhankelijk was van Christus. Hij stierf op 84-jarige leeftijd in de privékapel van zijn huis, in het bijzijn van het Heilig Sacrament. Ik verliet de zaligverklaring met een hernieuwd verlangen om mijn eigen leven van dagelijks gebed te leiden met een nieuw besef, zoals Fulton Sheen dat deed, namelijk dat mijn leven uiteindelijk aan Een Ander toebehoort.

De gave van zichzelf

In hoofdstuk 8 zegt Giussani: „De wet van het menselijk bestaan is liefde in haar dynamische werkelijkheid, die bestaat uit het zich aanbieden: het is de gave van zichzelf… Jezus stelt een menselijke persoonlijkheid voor die het resultaat is van twee componenten: opoffering en liefde.” De meest opvallende eigenschap van Fulton Sheen was zijn diepe toewijding aan naastenliefde. Hij was een man die zich ten volle inzette voor de zending van de Kerk in de wereld. Hij haalde meer dan 230 miljoen dollar op om naar de missies in de wereld te sturen, en schonk persoonlijk meer dan 10 miljoen dollar van zijn tv-inkomsten aan de missies. Belangrijker nog dan het geven van zijn geld was dat hij de ware aard van de zelfgave begreep. Hij reisde de hele wereld rond om de Kerk te bezoeken in enkele van de meest afgelegen uithoeken van de wereld. In zijn autobiografie beschrijft hij een ervaring waarbij hij een kolonie van 500 melaatsen in Afrika bezocht, voor wie hij 500 kruisbeelden had meegebracht om onder hen uit te delen. Bij zijn eerste ontmoeting met een van de melaatsen, geschokt door de groteske misvorming van diens armen, liet hij het kruisbeeld gewoon in de hand van de melaatse vallen. Onmiddellijk besefte hij de kloof tussen zijn handeling en het voorwerp dat hij hen gaf. Hij raapte het weer op, legde het stevig in de hand van de melaatse en deed daarna hetzelfde voor elk van de 499 anderen. Hij begreep dat hij één was met hen, en zegt dat deze ervaring hem leerde van hen te houden. Sheen ervoer het gevoel van vrede dat Giussani beschrijft als het resultaat van opoffering.

Na bezoeken aan gemeenschappen over de hele wereld schreef Sheen: „Je kunt niet vijftien jaar of langer in dienst staan van de onderontwikkelde landen en de armen van de wereld door voor hen te bedelen zonder een geheel nieuwe kijk op de wereld te ontwikkelen. Ik begon minder na te denken over het probleem van armoede en meer over de armen; minder over het probleem van criminaliteit en meer over de crimineel; minder over leeftijd en meer over dienstbaarheid aan een Vreemdeling Die leeft onder alle sloppenwijkbewoners die geen paleis hebben om hun hoofd neer te leggen.” (Treasures in Clay, 160-161). Deze man wist werkelijk dat „de mens zichzelf vervolmaakt door van zichzelf te geven, door zichzelf op te offeren,”

Heiligen voor ons

De afgelopen weken is Fulton Sheen overal. Zelfs mijn middelbare scholieren hebben me verteld dat er filmpjes van hem opduiken in hun feeds op sociale media. Hoewel sterfelijke lichamen sterven lijkt Fulton Sheen op mysterieuze wijze meer aanwezig dan ooit. De mogelijkheid van het eeuwige leven is zo duidelijk.

Heiligen zijn door de Kerk niet zalig- of heiligverklaard omwille van de heilige zelf maar omwille van ons. De zaligverklaring van Fulton Sheen heeft dit feit duidelijk gemaakt. De Kerk heeft Fulton Sheen zalig verklaard zodat ik door het getuigenis van deze man kan leren leven volgens Christus’ visie op het leven. Het doel van deze gebeurtenis was niet om de grote kwaliteiten en prestaties van een man te benadrukken maar om te begrijpen dat God een soortgelijk plan heeft voor mijn eigen leven. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit een recordbrekende televisieshow zal hebben maar ik begrijp wel dat Christus mij een nieuwe visie op het leven aanbiedt zodat ook ik kan leren groeien in het besef dat ik afhankelijk ben en mijn leven kan aanbieden aan Degene die mij het leven schenkt.

Christine, Chicago