Afgezien van mangastrips en de gebruikelijke clichés over kersenbloesems wist de Franse illustratrice Nathalie Fourmy tot 2016 weinig over Japan. Ze was toen begin dertig en werkte al een paar maanden in het heiligdom van Lourdes. In die periode raakte ze zo geïntrigeerd door de biografie van een samoerai die zich tot het christendom bekeerde dat ze besloot het boek aan een familielid cadeau te doen voor zijn verjaardag. Toen de koerier van Amazon het pakketje kwam bezorgen bleek het een oud tweedehands boek te zijn dat in de jaren vijftig was uitgegeven, getiteld The Bells of Nagasaki. Er was een fout gemaakt: ze had het werk ontvangen van een haar onbekende auteur, Takashi Nagai.

Voordat ze het terugstuurde, besloot ze het eens door te bladeren en na een paar regels besefte ze dat deze man haar iets te zeggen had. “Voor mij is dit heiligheid”, waren de woorden die pagina na pagina in haar weerklonken. Nathalie, die als volwassene het christelijk geloof herontdekte, was onder de indruk van de kracht van dat getuigenis dat tot bloei kwam in een leven van dienstbaarheid aan anderen dat zijn stappen en keuzes tot zijn laatste ademtocht leidde. “Ik moet het verhaal van Takashi aan de wereld bekendmaken”, werd haar constante gedachte, “maar ik weet niet hoe.” Maanden gingen voorbij en ze besefte dat ze haar talent voor tekenen, dat ze sinds haar kindertijd had ontwikkeld, ten dienste van Nagai kon stellen. Het kostte echter tijd om de structuur van het verhaal te bestuderen, haar techniek te verfijnen en de middelen voor publicatie te vinden. “Voor mij was het alsof ik erover nadacht om de Everest te beklimmen”, herinnert Nathalie zich vandaag.



Plotseling brak in 2020 de pandemie uit, sloot de wereld zich op en verloor ze haar baan. Ze besloot haar ouders in Frans Baskenland om gastvrijheid te vragen en stortte zich halsoverkop op het ‘Nagai-project’. Dag na dag kreeg de graphic novel Nagasaki 1945 vorm en zette haar leven op zijn kop. Ze had nooit verwacht dat dit een ‘artistieke keerpunt’ in haar leven zou worden. Tot haar twintigste wilde ze niets liever dan ‘gangster' worden: 'ik was bereid drugs te dealen om in mijn levensonderhoud te voorzien’. Dat is moeilijk te geloven als je haar stralende ogen ziet terwijl ze enthousiast het verhaal van Nagai vertelt: ‘Op dat moment wist ik niet wat ik met mijn leven moest doen. 'Besta je echt?’, riep ik in mijn hart tot God.' Ze werd geboren in een katholiek gezin in Bretagne en het waren zeer moeilijke jaren voor haar, waarin ze bevriend raakte met enkele kennissen die dicht bij de satanistische wereld stonden: “Als ik die weg was blijven volgen zou ik zeker de dood hebben gevonden.”

Voordat ze zich volledig liet gaan gaf Nathalie ondanks haar scepsis een boekje van de heilige Thérèse van Lisieux een kans: “Ik dacht dat het iets sentimentaals zou zijn, met overal bloemen en grootse illusies.” Maar de pagina's raakten haar diep, ze herontdekte haar geloof en besloot zich te laten dopen, mede dankzij haar biecht bij een priester die haar vriend werd. “Door hem ervoer ik Gods grenzeloze liefde.” Een paar maanden later besloot ze in een klooster te gaan, waar ze zeven jaar bleef voordat ze vertrok. “Het was niet gemakkelijk maar ik geloof dat het deel uitmaakte van het plan dat de Vader voor mij had”, legt Nathalie vandaag uit. Toen kwam het lezen van Nagai en het schrijven van het boek, wat haar meer dan drie jaar kostte.

“Ik ben overweldigd door een overvloed aan genade, zoals ik besef uit de ontmoetingen die ik heb tijdens boekpresentaties en de honderden berichten die ik ontvang.”

In haar werk vertelt de auteur over de reis naar volwassenheid van de jonge Japanner. Vanaf de eerste pagina's herkennen we de ambitieuze Takashi die vastbesloten is om geneeskunde te studeren. Het keerpunt komt wanneer hij de jonge Midori ontmoet die zijn vrouw wordt en hem ertoe brengt zich tot het christendom te bekeren. Daarna begint hij zijn carrière op de afdeling radiologie, waardoor hij kanker krijgt. Op 9 augustus 1945 verandert het leven van de arts voorgoed: de atoombom verwoest Nagasaki, zijn stad, en Midori sterft, waardoor hij alleen achterblijft met hun twee jonge kinderen. In 1949 verschijnt The Bells of Nagasaki – Nagai's verslag van de atoomramp, geherinterpreteerd in het licht van zijn geloof – dat wereldwijd een succes wordt. Takashi, die ziek was, sterft op 1 mei 1951. Twintigduizend mensen wonen zijn begrafenis bij in de ruïnes van de kerk in de wijk Urakami waar hij was getrouwd.

Toen het werk af was, ging Nathalie Fourmy op zoek naar een uitgever maar die leek nergens te vinden. “Plotseling, binnen een paar maanden, meldden zich vijf verschillende uitgeverijen om het te publiceren, wat in 2024 gebeurde.” In het begin waren de verkoopcijfers bescheiden maar toen kwam de Europese Prijs voor Christelijke Strips in Angoulême, de belangrijkste continentale onderscheiding in de sector: "Een echte ‘reclame voor God’, die me een sterke impuls gaf om mijn werk voort te zetten en bevestigde dat dit het pad is dat ik vandaag de dag moet volgen. Ik ben overweldigd door een overvloed aan genade, zoals ik besef uit de ontmoetingen die ik heb tijdens boekpresentaties en de honderden berichten die ik ontvang. Het is een verder bewijs van de heropleving van het geloof in Frankrijk in de afgelopen jaren: alleen al in 2025 waren er meer dan 10.000 volwassenendoopselen..."

Nathalie's blik is al gericht op de toekomst, en in de komende maanden zal het boek in de Verenigde Staten worden gepubliceerd. In 2025 verscheen ook een Italiaanse editie, vertaald door Paola Marenco, vicevoorzitter van het Comité van Vrienden van Takashi en Midori Nagai dat zich inzet voor de verspreiding van het getuigenis van het echtpaar en de bevordering van hun zaligverklaring. Ondertussen staat Nathalie te popelen om aan een nieuwe graphic novel te beginnen: “Ik heb het idee al en ik vertrouw de realisatie ervan toe aan God. De hoofdpersoon zou een missionaris-priester in China kunnen zijn maar voorlopig kan ik niet meer onthullen...”