Chiara Costanzo was een meisje van mijn school. Deze dagen is ze meer dan ooit aanwezig. Haar dood heeft de verwachte normale terugkeer naar de lessen verstoord. De blikken die we deze dagen uitwisselen zijn essentiëler, diepgaander. Uit de schok en de pijn komen ontwrichtende vragen naar betekenis naar voren: "Waarom? Wat is de dood? Waarvoor is het de moeite waard om te leven? Hoe kunnen we deze pijn onder ogen zien?" Voor de foto van Chiara die in de hal hangt, omringd door veel bloemen, brieven en briefjes, staat altijd wel iemand stil – sommigen huilen, sommigen staan lang stil, sommigen verzamelen kracht en omhelzen hun klasgenoten, sommigen maken het kruisteken. Dit zijn allemaal gebaren van vragen stellen, van wachten, in het besef dat menselijke gerechtigheid, ook al moet die bestaan, niet volledig overeenkomt met het gekwetste hart. De meest moedigen vragen: “Juf, hoe gaat het met u?” of “Juf, als ik 's ochtends wakker word ben ik dankbaar dat ik hier ben. Daar had ik nooit eerder over nagedacht!” en zelfs: “Juf, mag ik u een knuffel geven?”

Op de dag van de herdenking in het auditorium namen alle klassen – behalve de klasgenoten van Chiara die aanwezig waren – op afstand deel via het interactieve whiteboard van de klas. Hoewel het geluid slecht was en moeilijk te horen heerste er anderhalf uur lang stilte. Niemand vroeg om weg te mogen gaan, niemand werd ongeduldig.

“Juf, hoe gaat het met u?” is een vraag die een eerlijk antwoord vereist, geen cliché. Het is een vraag die geen respijt geeft. Waar plaats ik mijn hoop? Welke ervaring heb ik dat de dood niet het laatste woord heeft over het leven?

En toch is het juist in deze dagen weer gebeurd dat Chiara's dood in ieder van ons die onherleidbaarheid van het menselijke naar boven heeft gebracht, een teken dat de dood niet het laatste woord over het leven is.

Luisella, Milaan, Italië