Reeds eerder verscheen op deze website een kort verslag van de jaarlijkse ontmoeting van Engelstalige gemeenschappen van CL in Windsor, Londen, die plaatsvond van 9 tot 11 januari 2026, voor het eerst sinds 6 jaar, waaraan ongeveer 300 mensen, waaronder 70 tot 80 teenagers en kinderen, deelnamen. Bijgevoegd in dit artikel zijn de uitgebreide aantekeningen (Engels) van dit enerverende weekend waarin ook de Nederlandse gemeenschap vertegenwoordigd was. Uit deze aantekeningen hieronder het getuigenis van Martin en father Andrew, beiden afkomstig uit Ierland, en het commentaar van Davide Prosperi op het getuigenis van father Andrew.

Martin (Ierland):
Ik werk in de kinder- en geestelijke gezondheidszorg, een zeer ideologische sector. Ik word omringd door mensen met sterke ideologieën. Ik heb mijn ideeën, zij hebben de hunne. Wat mij echt interesseert, is hoe je bruggen slaat tussen mensen, hoe je een cultuur van teamwork, samenwerking en gedeelde doelstellingen creëert. Dat is iets waar ik erg dankbaar voor ben: het gevoel van hoe we bouwen aan de beweging, aan het charisma. Hoe we samen iets opbouwen met mensen met wie we niet noodzakelijkerwijs op één lijn zitten, en proberen een gemeenschappelijke basis te vinden.
Toen mijn dochter Amelie in september overleed, moest ik mijn werk neerleggen. Ik kon gewoon twee maanden lang niet werken. Toen ik terugkwam, belde de klinisch directeur me op en zei: “Martin, we hadden niet beseft hoe hard we je nodig hadden”, omdat er tijdens mijn afwezigheid veel ruzie was geweest. Ik zeg dit niet om te suggereren dat ik een geweldige kerel ben, maar om te zeggen dat we echt het vermogen in ons hebben om bruggen te bouwen. Het is niet voor niets dat de paus Pontifex wordt genoemd, de bruggenbouwer. Ik denk dat we moeten leren hoe we dit bewust kunnen doen, vooral omdat we, zoals Jackie zei, in een extreem gepolariseerde wereld leven. Ik zag dat zelfs rond de begrafenis van Amelie, de aard ervan, het getuigenis dat we hadden gegeven. Ik zag dat sommige mensen anders naar me keken, niet altijd positief.
Getuigenis geven in de wereld is niet gemakkelijk. Het leidt vaak tot vernedering, waarbij mensen je afschrijven of je bestempelen als naïef of wat dan ook. Maar ik geloof echt dat dit charisma een bijzondere gave heeft: wat we erdoor leren geeft ons het vermogen om contact te maken, mensen serieus te nemen en oprecht te proberen hen te begrijpen. Het valt me altijd op hoe mensen reageren als je bij hen gaat zitten en echt probeert hen te begrijpen, omdat je vaak de enige persoon in hun leven bent die dat doet.

Father Andrew (Ierland):
Ik vond het leuk wat je, Davide, zei over dat honderd woorden in het Engels duizend woorden in het Italiaans zijn. Ik heb hier vaak over nagedacht, ik geloof dat het komt omdat het Italiaans zo'n mooie taal is. Maar wij Ieren zijn pas tevreden als die honderd woorden in het Engels tot tien kunnen worden teruggebracht. Iedereen die de Gaelic taal kent, zal dit waarschijnlijk begrijpen...
Hoe dan ook, mijn tien woorden: het was mijn broer Michael die de Beweging kende. Gedurende ongeveer tien jaar was mijn enige contact ermee via Michaels vrienden. Toen, bijna dertig jaar geleden, ging ik in Milaan werken. Heel toevallig, of eigenlijk door genade, kwam ik twee jaar in Città Studi terecht, en daar waren mensen van de Beweging. Het was geen bewuste keuze; het voelde als een wonder. Ik was meteen onder de indruk van de Beweging, van het charisma. In die tijd ging ik eens per maand biechten bij pater Barbetta, de pastoor van Città Studi. Elke keer zei hij dezelfde tien woorden tegen me: “Als je jezelf toestaat om je te laten verbazen door wat God in je leven doet, zul je veranderen.” Die zin is me bijgebleven en komt steeds weer terug als ik opnieuw geconfronteerd word met wat het charisma nu voor mij betekent.
Van nature ben ik iemand die van kinds af aan nooit veel initiatief heeft getoond. Daardoor heb ik geleerd om te leven door het initiatief van anderen te volgen. Uiteindelijk, na een lang verhaal, ben ik priester geworden. Ik heb me vaak zorgen gemaakt, en soms zelfs geschokt, over het feit dat ik in twintig jaar als priester nog nooit iemand heb gevraagd om lid te worden van “Comunione e Liberazione”. En toch wordt alles wat ik in de kerk zeg, de manier waarop ik met mensen omga, wat ik in de biecht zeg, gevoed door wat het charisma mij in de loop der tijd heeft bijgebracht. Steeds meer mensen komen nu naar mij toe voor de biecht. De bisschop legde dat gekscherend uit door te zeggen dat ik doof aan het worden ben, en hij waarschuwde me dat als de mensen daar achter komen ze in groten getale zullen komen. Maar grappen terzijde, dit weekend, toen ik naar jullie getuigenissen luisterde, begon ik een heel troostrijk antwoord te zien op mijn vraag over die twintig jaar waarin ik nooit iemand heb uitgenodigd. Vanwege het temperament dat God mij heeft gegeven is de enige methode die ik heb het accepteren van uitnodigingen. Als iemand mij om hulp vraagt of mij ergens uitnodigt, weet mijn hart al snel of die uitnodiging een woord is dat van God komt. Als dat zo is, heb ik geleerd om die uitnodigingen niet te weigeren. Dat is de manier waarop de genade van God in mijn leven werkt. Ik ben ook zo dankbaar voor de andere vrienden die in staat zijn om nieuwe mensen uit te nodigen en mee te nemen. Verschillende mensen hebben verschillende 'banen'. Ik weet niet of dit een beetje een ‘smoesje’ is, maar dit is mijn ervaring.

Davide Prosperi
Wat u zojuist zei, father Andrew, is werkelijk prachtig, en groot zijn de stappen die u hebt gezet. Het temperament is door God gegeven. Dit betekent dat er slechts twee mogelijkheden zijn: ofwel heeft God zich bij u vergist (of erger nog, u onrecht aangedaan…), ofwel vraagt God u een weg te bewandelen die verschilt van die welke bijvoorbeeld aan Giacomo (Davide bedoelt Giacomo Mazzi - de verantwoordelijk van CL voor het Verenigd Koninkrijk - JP) of aan uw broer is gevraagd. Jullie beiden, ieder met zijn eigen temperament, zijn nodig om Christus met zijn vele gezichten aanwezig te maken. We hebben eerder gehoord dat eenheid polyfoon is. Hetzelfde geldt ook voor de temperamenten. Je moet je niet onnuttig voelen door het feit dat je bent zoals je bent. Mozes had Aäron nodig om te spreken omdat hij zelf niet goed kon spreken, maar God vroeg veel meer van hem dan alleen spreken. Jouw ervaring is de ervaring van Gods barmhartigheid, van het ontdekken en ervaren dat God je toestaat Zijn wil te doen zoals je bent, dat je niet anders hoeft te zijn dan je bent. Waarschijnlijk zou Gandalf, een van de hoofdpersonages uit The Lord of the Rings, zeggen dat dit echt iets goeds is!